22 Şubat 2025,   DALLARIN DİLİ Dallar, bir şiirdir yazılmış Mavi göğe karşı Şubatta bir hattat elinden sanki Bir berrarlik içinde   Dallar Bir şarkı söylüyorlar, çizgi çizgi, Kafa kafaya vermiş, kol kol uzanmış Mavi göğe karşı, Gururlu, mütevekkil bir sessizlik içinde. Dallar sabırla kara kışa kafa tutmuş, Dallar, çizgi çizgi, Dallar nakış nakış Sabırla, inceden ince, Uzanmışlar yüceliklere. Ne yandan baksan, ayrı bir yazı, Ne yandan baksan, ayrı bir ahenk. Bir sırlı dili sezdirir gibi, Çöz, çöz, çöz! Çıksın ortaya O meşhur gizli… O Meşhur Gizli Dallar içinden Harf harf Çizgi çizgi   Dallar bir sırrı fısıldıyor, Dallar, satır satır Bir hattat gibi. Dallar, yücelmiş kollar, Fırlamış bedenlerden, Uzuyor, uzuyor göğe doğru. Kucaklamak ister gibi, yıldızları, güneşi, Karlı kışlar içinde, Çırıl çıplak, ermiş dervişler gibi. Bir iskelet, kurumuş kemik kemik, Kışa karşı ne güzel bir direniş! Dökmüşler yazdan kalan ne varsa, Ama yine de bir şeyler fısıldıyorlar. İnce nokta nokta umutlar dolu, Minik minik tomurcuk gözenekleri. Ölmek yok, bahar yeniden gelecek, Sabır, biraz daha sabır… Şubatın donduran ayazında bir zikir, Yeşerip, yaprak yaprak, Allanıp, çiçek çiçek. Meyvelere duracak, Kuşlar korosuna, yapraklar yılpır karışacak. Dallar haşır hışır salınacak, Baharın sesi olacak. Şimdi, Şubat soğuğunda, Bir iskelet gibi, Çırıl çıplak, Varşova’nın kalbinde, Ulvi bir duruşla, büyük tevekkül içinde, Umudun direnişi, Yeşil baharlardan yana.