CUMBA
Korkusuz cumbalardık, yüz tutardık yıkılmaya.
Kalırdık akşamdan, çıkmazdık sabaha.
Her gece ayrı bir şiir olurdu yanımızda,
Kaçardı uykularımız bakmadan arkasına.
Perdeleri aralardık, yetinirdik seyretmekle.
Sokaklar yalanlarla doluydu, tutulmamış sözlerle.
Sessiz bir film gibi okurduk dudaklarını kadınların,
Dile gelişleri ana diliydi sokakların.
Kimselere benzemeye vakti olmaz bazı çocukların.
Bir gölge gibi sessiz sedasız verilirler toprağa.
Ölü doğan bir güneş gibidirler,
Gömülürler üstüne sabahların.
Bulduğumuz gibi bırakırdık cumbaları.
Anahtarı üstünde olurdu anıların, çıkardık kilitlemeden.
Bilirdik içinden kırıldığını çocukların
Şiirler kaldığı yerden yazılamazdı artık
Ozan Çaylak